karonjeskringen

Wat doe je als je in Amsterdam bent?
Effe ‘foto tjekken’ en Amsterdammertjes tellen natuurlijk.

Zeker als je net een grote bak vol olijven hebt veroberd en zelfgemaakt aardbeienijs hebt versmaad. Voor de volgende keer heb je olijvenijs besteld.
Je stoerheid ook gebaseerd op de buit van een strooptocht: Een pet waaronder jij de wereld aankan - onbegrijpelijk dat je tante er niet mee gezien wil worden. En in je jaszak weet je feestelijk de roze dinky toy waarmee je straks vette reizen gaat maken.

Kan snoep bederven? Denkelijk niet, want Oma heeft ooit eens de hele aaneengeklonterde snoepvoorraad van een bar op Westpunt gekocht en die over gretig juichende kinderen uitgestrooid.
Affijn, fuck de gêne.
Morgen komt La Principessa. Wat heeft Tante in haar snoeptrommel?
Hoe komt ze aan zo veel snaai? En waarom bewaart ze die zo lang?
Maar misschien commandeert La Principessa wel net als vorige keer: ‘Olijven, Tante!’ Maar dat was een half jaar geleden en toen was ze tweeënhalf. Haar smaak zal zich toch wel ontwikkeld hebben.

Gedichten in het wild in Egmond aan Zee: ‘Een avond aan het strand’ van Han G. Hoekstra.

Ik lag in het warme zand
met naast me mijn Read the rest of this entry »

Een wel heel feestelijke verjaardag met een gouden rand. Vriendin I. werd 51 - priemgetal! -, was kankervrij, had een nieuwe baan en een nieuw huis in een deftige buurt. De jarige zag er erg fleurig uit in haar roze completje.

Vriendin I. had zelf het schuim op haar geluk gebakken.

Uitzicht uit de burelen van het Vakblad. In de binnentuinen posteert zich altijd wel een liggende man in ons blikveld. Van de winter lag er een zieke de hele dag in het kamertje te slapen en die werd af en toe door de thuiszorg omgerold.
Deze nieuwe man ligt ook veel, maar dan anders.

Onze directeur gaat weg, zie: Boekblad.nl
Reuze jammer, want hiermee vertrekt de helft van het bedrijfsgelegenheidsaccordeonduo en komt de muzikale begeleiding op de bedrijfsfeestjes geheel op mij neer, zie: ‘Optreden in Marokko’


Oceaankruiser bivakkeert in keuken Osembolaan

,,Je hebt geen insectenspuit, nô?” Ik zit achter mijn bureau en bestudeer juist met de verrekijker hoe een kamrawenke, hagedisje, op het plafond een tor achternazit. De stem komt van de andere kant van de muur, waar Wiene, de dienst, in de keuken bezig is.

Read the rest of this entry »

regen blaast bellen
dikke druppels plonzen zwaar
in het water, spatten omhoog
stijgen weer licht vol lucht

Als je het erom zou doen, dan zou het wel niet lukken planten in een omgekeerde fles te kweken.
In de tuin van de Osembolaan zette ik een lange rij flessen als afscheiding van een soort border. De grond moest opgehoogd, vandaar.
We hadden ze eerst leeggedronken op een ballorig feest, waar iedereen plagerijen uitstortte over deze bakra die vastvast op dr stoel zat waaronder de berg flessen almaar groeide. Maar zo hadden ze wel een motivatie om flink door te drinken. Jon was er toen nog en bracht me diep in de nacht gierend thuis, flessen en fiets klinkkloinkend in de achterbak.
Eindeloos karwei om de etiketten eraf te weken. Gelukkig dat ik het heb gedaan, anders waren de groeisels in de flessen ons misschien ontgaan.

Zo is de zomeravond in de Jordaan, met dank aan het IJ. Het ontbreekt nog aan een geluidsfragment. Dan zou je die merel horen die zo zijn best doet om er helemaal een prachtavond van te maken, maar niet in het groen. Gewoon op een verlaten televisiemast.

De eetclub at - onder wakend oog van de huishagedis die sinds april op zijn kop staat - de kostelijke kazen uit de Creuse.


Zondagmorgen in Parijs. Ook hier fietsen groepen toeristen, het ‘gele gevaar’, maar dan met helmen op. Zouden ze bij ons ook moeten doen. Misschien schieten ze dan een beetje op, zich daaronder veilig wetend.

Hondje Q., die eigenlijk hondje K. heet, wist niet dat er zo veel bielzen bestonden.