karonjeskringen

Ik had net van Elz een boordenknopendoosje gekregen - zoenoffer zekerlijk - maar had nog niks om erin te doen. Astrid, die naast mij zat tijdens Grieks, had mij op een hoekje van haar schrift een briefje geschreven, vervolgens afgescheurd en onder de bank door toegeschoven.
Wat had ik gezegd of gedaan dat ze mij dit gaf? De leraar had ons al gemaand, anders had Astrid het gezegd en dan was het verloren gegaan.
Toen ik thuiskwam, bleek het briefje mooi te passen op de bodem van het boordenknopendoosje. In de volgende 35 jaar stapelden bijzondere speldjes, knoopjes, manchetknopens en muntjes zich erop. Levenslagen, wat iedereen kan zien aan het vrouwenteken, maar de meeste parafernalia, zoals de skispeldjes van opa, de vierkante stuiver uit Suriname of de zilveren manchetknopen van Kee - bij wijze van verlovingsring, zijn vooral voor mij speciaal.
Altijd als ik het boordenknopendoosje omkeer, stralen de woorden en het zonnetje van Astrid mij tegemoet.

© foto Vincent Elzinga

Solexen: hoe de hel van het bedrijfsuitje ineens baldadig leuk werd. Natuurfietser loopt in op Formule 1-auteur, die hinderlijk links gaat rijden, waarmee niets ten detrimente van zijn auteurschap is gezegd.

En gelukkig waren er Bossche boekhandels en gedichten in het wild.
‘Een boek: Een bijl voor de bevroren zee in ons’, dichtte Franz Kafka.

Wat er staat:

EEN VROUW DACHT

Een vrouw dacht
wanneer zal ik eens
één minuut niet
aan haar denken?
Nu?
Zij ging zitten
en dacht één minuut
niet aan haar.
Toen stond zij op
en wandelde verder
dacht verder
steeds verder
zonder tussenpozen
aan haar.

Wie ofter zo treffend kan dichten, staat er helaas niet bij.
Maar volgens Google is het Toon Tellegen.

Bekijk alvast de familiefoto of lees een interview met Bas over stenigen en ledematen afhakken in Bijbel en Koran. Binnenkort meer.

Dertig jaar geleden zag je er nog niks van… Of was hij aan het oefenen met dat grote overhemd aan?

Er was in juni iets leuks op het station van Amersfoort, maar dat is er nu niet meer. Op de overloop boven de sporen bevond zich zomaarzo een grote vijver van Read the rest of this entry »

Plotseling staan de huizen van de overburen vrolijk in de verf.
Wanne, die nooit mijn uitzicht zag, weet toch waar de maan boven de daken oprijst.