Draadgedicht
De gesprekken met de brugwachtster strekken zich uit over lange periodes. Brugwachtster zijn was een ideaal beroep om gedichten te lezen, vertelde ze jaren geleden, terwijl ze zwaaide met een bundel van Antjie Krog. Ze wilde langs de rivier gedichten zetten van ijzerdraad. Mooi plan, vond ik, maar kon het me technisch moeilijk voorstellen.
Maar die winter zag ik in deze fabelachtige tuin in Nieu Bethesda - daar zomer - een draadgedicht staan. Zoals de hele opstelling hier onder het haarscherpe licht van de Karoo voortgekomen uit de fantasie van Helen Martins. Dit moest ik aan de brugwachtster laten zien.
Wat staat hier?
The moving finger
and having moved on
nor all thy piety
I shall lure it back to
nor all thy Icaro
of heeft iemand er beter zicht op?
Toen ik haar een halfjaar later op de dijk bij haar ophaalbrug over de Waver weer ontmoette, schoten me de foto’s weer te binnen en na nog een tijdje mailde ik haar de foto’s. Een poosje wist ik niet of ze ze gekregen had, totdat de brugwachtster van een brug verderop me vertelde dat Mariken bezig was een coupé te vlechten van wilgetenen met flessen ertussen. ‘Dan kunnen mensen hun gedi/achten in een fles stoppen.’
En ja hoor, daar is hij weer. Ongebaad en wel, Kroki.