Briefje wordt 35 jaar
Ik had net van Elz een boordenknopendoosje gekregen - zoenoffer zekerlijk - maar had nog niks om erin te doen. Astrid, die naast mij zat tijdens Grieks, had mij op een hoekje van haar schrift een briefje geschreven, vervolgens afgescheurd en onder de bank door toegeschoven.
Wat had ik gezegd of gedaan dat ze mij dit gaf? De leraar had ons al gemaand, anders had Astrid het gezegd en dan was het verloren gegaan.
Toen ik thuiskwam, bleek het briefje mooi te passen op de bodem van het boordenknopendoosje. In de volgende 35 jaar stapelden bijzondere speldjes, knoopjes, manchetknopens en muntjes zich erop. Levenslagen, wat iedereen kan zien aan het vrouwenteken, maar de meeste parafernalia, zoals de skispeldjes van opa, de vierkante stuiver uit Suriname of de zilveren manchetknopen van Kee - bij wijze van verlovingsring, zijn vooral voor mij speciaal.
Altijd als ik het boordenknopendoosje omkeer, stralen de woorden en het zonnetje van Astrid mij tegemoet.